បញ្ញត្តនូវកំណើតនៃសត្វ ដែលមានឧបាទាន មិនបញ្ញត្តនូវកំណើត នៃសត្វដែលមិនមានឧបាទានឡើយ ក៏យ៉ាងនោះដែរ។ បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចំរើន សម័យណា អណ្តាតភ្លើង ដែលត្រូវខ្យល់បក់ រមែងទៅកាន់ទីឆ្ងាយ ចុះព្រះគោតមដ៏ចំរើន ទ្រង់បញ្ញត្តនូវអ្វី ថាជាឧបាទាន នៃអណ្តាតភ្លើងនេះ។ ម្នាលវច្ឆៈ សម័យណា អណ្តាតភ្លើងដែលត្រូវខ្យល់បក់ រមែងទៅកាន់ទីឆ្ងាយ តថាគតក៏បញ្ញត្តនូវអណ្តាតភ្លើងនោះថា មានខ្យល់ជាឧបាទាន ម្នាលវច្ឆៈ ព្រោះថា ខ្យល់ជាឧបាទាន នៃភ្លើងនោះ តែងមានក្នុងសម័យនោះ។ បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចំរើន សត្វតែងដាក់ចុះនូវកាយនេះ មិនចូលទៅកាន់កាយណាមួយ មានក្នុងសម័យណា។ ចុះព្រះគោតមដ៏ចំរើន ទ្រង់បញ្ញត្តនូវអ្វី ថាជាឧបាទាននៃកាយនេះ។ ម្នាលវច្ឆៈ សត្វដាក់ចុះនូវកាយនេះ មិនចូលទៅកាន់កាយណាមួយ មានក្នុងសម័យណា តថាគត ក៏ពោលនូវកាយនោះ ថា មានតណ្ហាជាឧបាទាន ម្នាលវច្ឆៈ ព្រោះថាតណ្ហាជាឧបាទាននៃកាយ រមែងមានក្នុងសម័យនោះ។ ចប់ សូត្រ ទី៩។
