ព្រោះ​ហេតុ​ថា សេចក្ដី​អើពើ ឬសេចក្ដី​កួច​កាន់​នៃ​ចិត្ត​ថា សុខ រមែង​មាន​ក្នុង​តតិយជ្ឈាន​នោះ ឯតតិយជ្ឈាន​នុ៎ះ នៅ​ប្រាកដជា​ឈាន​គ្រោតគ្រាត ព្រោះ​មាន​សុខ​នៅឡើយ ម្នាល​អ្នក​ដ៏​ចម្រើន កាលណាបើ​ខ្លួននេះ បាន​លះបង់​នូវ​សុខ​ផង។បេ។ ហើយ​បាន​ដល់​នូវ​ចតុត្ថជ្ឈាន ម្នាល​អ្នក​ដ៏​ចម្រើន ព្រោះ​ហេតុ​មាន​ប្រមាណ​ប៉ុណ្ណេះ​ឯង ទើប​ខ្លួន​ឈ្មោះថា បាន​ដល់​នូវ​ព្រះនិព្វាន​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន ដែល​ជា​គុណជាត​យ៉ាង​ក្រៃលែង សមណៈ ឬព្រាហ្មណ៍​ពួក​មួយ បញ្ញត្ត​នូវ​ព្រះនិព្វាន​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន ថា​ជា​គុណជាត​យ៉ាង​ក្រៃលែង របស់​សត្វ​ដែល​មាននៅ ដោយ​ប្រការ​ដូច្នេះ ១។ នេះ ទិដ្ឋធម្ម​និព្វាន​វាទ ៥។

ចប់ ពួក​ធម៌ ៥។


 [២២៥] បណ្ដា​ធម៌​ទាំងនោះ មូល​នៃ​វិវាទ ៦ តើ​ដូចម្ដេច។ សេចក្ដី​ក្រោធ ១ សេចក្ដី​លុបគុណ ១ សេចក្ដីច្រណែន ១ សេចក្ដី​អួតអាង ១ សេចក្ដីប្រាថ្នា​ដ៏​លាមក ១ ការ​ស្ទាបអង្អែល​ទិដ្ឋិ​របស់​ខ្លួន ១ នេះ មូល​នៃ​វិវាទ ៦។
ថយ | ទំព័រទី ២៣១ | បន្ទាប់