​[​១៨៩​]​ ​ព្រះមានព្រះភាគ​ ​ទ្រង់​ត្រាស់​យ៉ាងនេះ​ថា​ ​ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ ​ភិក្ខុ​ក្នុង​សាសនា​នេះ​ ​កាល​នឹង​ពិចារណា​ ​ក៏​ពិចារណា​ថា​ ​ជរាមរណៈ​ណា​ ​ជា​ទុក្ខ​ ​មាន​ប្រការ​ច្រើន​ ​មាន​ប្រការ​ផ្សេង​ៗ​ ​កើតឡើង​ក្នុង​លោក​ ​សេចក្តី​ទុក្ខ​នេះឯង​ ​មាន​អ្វី​ជាហេតុ​ ​មាន​អ្វី​នាំឲ្យកើត​ ​មាន​អ្វី​ជា​កំណើត​ ​មាន​អ្វី​ជា​ប្រភព​ ​កាលបើ​អ្វី​មាន​ ​ទើប​ជរាមរណៈ​មាន​ ​កាលបើ​អ្វី​មិន​មាន​ ​ទើប​ជរាមរណៈ​មិន​មាន​។​ ​កាល​ភិក្ខុ​នោះ​ ​ពិចារណា​ ​ក៏​ដឹង​ច្បាស់​យ៉ាងនេះ​ថា​ ​ជរាមរណៈ​ណា​ ​ជា​ទុក្ខ​ ​មាន​ប្រការ​ច្រើន​ ​មាន​ប្រការ​ផ្សេង​ៗ​ ​កើតឡើង​ក្នុង​លោក​ ​សេចក្តី​ទុក្ខ​នេះឯង​ ​មាន​ជាតិ​ជាហេតុ​ ​មាន​ជាតិ​នាំឲ្យកើត​ ​មាន​ជាតិ​ជា​កំណើត​ ​មាន​ជាតិ​ជា​ប្រភព​ ​កាលបើ​ជាតិ​មាន​ ​ជរាមរណៈ​ក៏​មាន​ ​កាលបើ​ជាតិ​មិន​មាន​ជរាមរណៈ​ក៏​មិន​មាន​។​ ​ភិក្ខុ​នោះ​ ​ក៏​ដឹង​ច្បាស់​នូវ​ជរាមរណៈ​ផង​ ​ដឹង​ច្បាស់​នូវ​ហេតុ​ ​ជាទី​កើត​នៃជ​រាម​រណៈ​ផង​ ​ដឹង​ច្បាស់​នូវ​ទី​រលត់​ ​នៃជ​រាម​រណៈ​ផង​ ​ដឹង​ច្បាស់​នូវ​បដិបទា​ដ៏​សមគួរ​ ​ជា​ដំណើរ​ទៅកាន់​ទី​រលត់​ ​នៃជ​រាម​រណៈ​ផង​ ​ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាមលំអាន​នោះ​ ​ជា​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​ធម៌​ ​តាម​សមគួរ​ផង​។​ ​ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ ​ភិក្ខុ​នេះ​ ​ហៅថា​ ​ជា​អ្នកប្រតិបត្តិ​ ​ដើម្បី​កិរិយា​អស់​ទៅ​នៃ​ទុក្ខ​ ​ដើម្បី​ការ​រំលត់​នូវ​ជរាមរណៈ​ ​ដោយ​ប្រពៃ​ ​ដោយ​ប្រការ​ទាំងពួង​។​
ថយ | ទំព័រទី ១៧៨ | បន្ទាប់