[​១៦៧​]​ ​វារៈ​ដែល​មិន​ត្រូវអាបត្តិ​ ​(​ក្នុង​សិក្ខាបទ​នេះ​មាន៥យ៉ាង​)​ ​គឺ​ភិក្ខុនី​លាង​កំណត់​ត្រឹម​ពីរ​ថ្នាំង​ម្រាមដៃ១​ ​ភិក្ខុនី​លាង​ថយ​ពី​កំណត់​ពីរ​ថ្នាំង​ម្រាមដៃ១​ ​ភិក្ខុនី​លាង​ហួសកំណត់​ព្រោះ​ហេតុ​នៃ​អាពាធ១​ ​ភិក្ខុនី​ឆ្កួត១​ ​ភិក្ខុនី​ជា​ខាងដើម​បញ្ញត្តិ១​។​

​ល​សុ​ណ​វគ្គ​ ​សិក្ខាបទ​ទី៦​


 [​១៦៨​]​ ​សម័យ​នោះ​ ​ព្រះពុទ្ធ​ជា​ម្ចាស់​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ​គង់នៅ​វត្ត​ជេតវន​ ​របស់​អនាថបិណ្ឌិក​សេដ្ឋី​ ​ទៀប​ក្រុង​សាវត្ថី​។​ ​សម័យ​នោះ​ឯង​ ​មាន​មហាមាត្យ​ឈ្មោះ​អា​រោ​ហន្ត​ ​បួស​ក្នុង​សំណាក់​ពួក​ភិក្ខុ​។​ ​ស្រី​ជា​ប្រពន្ធ​របស់​មហាមាត្យ​នោះ​ក៏​បួស​ក្នុង​សំណាក់​ពួក​ភិក្ខុនី​ដែរ​។​ ​គ្រានោះ​ឯង​ ​ភិក្ខុ​នោះ​ធ្វើ​នូវ​ភត្តកិច្ច​ ​(​ឆាន់ចង្ហាន់​)​ ​ក្នុង​សំណាក់​ភិក្ខុនី​នោះ​។​ ​កាល​ភិក្ខុ​នោះ​កំពុង​ឆាន់​ ​ភិក្ខុនី​នោះ​បម្រើ​ដោយ​ទឹក​ផង​ ​ដោយ​ផ្លិត​ផង​ ​ហើយ​និយាយ​ដឹកនាំ​ដោយ​ពាក្យ​ស្និទ្ធស្នាល​។​ ​គ្រានោះ​ ​ភិក្ខុ​នោះ​ ​បណ្តេញ​ភិក្ខុនី​នោះ​ចេញ​ដោយ​ពាក្យ​ថា​ ​ម្នាល​ប្អូនស្រី​ ​នាង​កុំ​ធ្វើ​នូវ​អំពើ​មាន​សភាព​យ៉ាងនេះ​ ​ការ​នេះ​មិន​គួរ​ទេ​។​ ​ភិក្ខុនី​នោះ​ឆ្លើយ​ថា​ ​ពីដើម​លោក​ធ្វើ​នូវ​អំពើ​យ៉ាង​នេះ​ផងៗ​នឹង​ខ្ញុំ​ ​ឥឡូវនេះ​ ​លោក​មិន​អាច​ដើម្បី​ធ្វើ​នូវ​អំពើ​មាន​ប្រមាណ​ប៉ុណ្ណេះ​ទេ​ ​
ថយ | ទំព័រទី ១៦៦ | បន្ទាប់