បារាជិក​ទី៤​


 [​២៦​]​ ​សម័យ​នោះ​ ​ព្រះពុទ្ធ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ​គង់​ក្នុង​ជេតវនារាម​ ​របស់​អនាថបិណ្ឌិក​សេដ្ឋី​ទៀប​ក្រុង​សាវត្ថី​។​ ​ក៏​សម័យ​នោះ​ឯង​ ​ឆ​ព្វ​គ្គិ​យា​ភិក្ខុនី​ទាំងឡាយ​ ​(​ភិក្ខុនី​ពួក៦នាក់​)​ ​មាន​ស​ចក្តី​ត្រេកអរ​នឹង​ការ​ចាប់ដៃ​ខ្លះ​ ​នឹង​ការ​ចាប់​ជាយ​សង្ឃាដី​ខ្លះ​ ​របស់​បុរស​ដែល​មានតម្រេក​ឈរ​ជាមួយ​ខ្លះ​ ​ចរចា​ជាមួយ​ខ្លះ​ ​ទៅកាន់​ទី​សង្កេត​ខ្លះ​ ​ត្រេកអរ​នឹង​ប្រុស​ដើរចូលមកជិត​ខ្លះ​ ​ចូល​ទៅកាន់​ទី​បិទបាំង​ខ្លះ​ ​ពិចារណា​កាយ​ដើម្បី​អសទ្ធម្ម​នោះ​ខ្លះ​ ​ដើម្បីនឹង​សេព​អសទ្ធម្ម​នុ៎ះ​។​ ​ភិក្ខុនី​ទាំងឡាយ​ណា​ ​មាន​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​តិច​។​បេ​។​ ​ភិក្ខុនី​ទាំងឡាយ​នោះ​ ​ពោលទោស​ ​តិះដៀល​ ​បន្តុះ​បង្អាប់​ថា​ ​ឆ​ព្វ​គ្គិ​យា​ភិក្ខុនី​ទាំងឡាយ​មានតម្រេក​ ​មិន​គួរ​នឹង​ត្រេកអរ​នឹង​ការ​ចាប់ដៃ​ខ្លះ​ ​ត្រេកអរ​នឹង​ការ​ចាប់​ជាយ​សង្ឃាដី​ខ្លះ​ ​របស់​បុរស​បុគ្គល​ដែល​ត្រេកត្រអាល​ ​ឈរ​ជាមួយ​ខ្លះ​ ​ចរចា​ជាមួយ​ខ្លះ​ ​ទៅកាន់​ទី​សង្កេត​ខ្លះ​ ​ត្រេកអរ​នឹង​ប្រុស​ដើរចូលមកជិត​ខ្លះ​ ​ចូល​ទៅកាន់​ទី​កំបាំង​ខ្លះ​ ​ពិចារណា​កាយ​ដើម្បី​អសទ្ធម្ម​នោះ​ខ្លះ​ ​ដើម្បី​សេព​អសទ្ធម្ម​នុ៎ះ​។​បេ​។​ ​ទ្រង់​ត្រាស់​សួរ​ថា​ ​ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ ​ឮ​ថា​ឆ​ព្វ​គ្គិ​យា​ភិក្ខុនី​
ថយ | ទំព័រទី ៣០ | បន្ទាប់