[១១៥] ធម្ម​តណ្ហា ជា​លោភៈ មិនមែន​ជា​ហេ​តុ​នំា​ឲ្យ​កើតទុក្ខ​ទេ​ឬ។ អើ។ រូប​តណ្ហា ជា​លោភៈ មិនមែន​ជា​ហេ​តុ​នំា​ឲ្យ​កើតទុក្ខ​ទេ​ឬ។ អ្នក​មិន​គួរ​ពោល​យ៉ាងនេះ​ទេ។បេ។ ធម្ម​តណ្ហា ជា​លោភៈ មិនមែន​ជា​ហេ​តុ​នំា​ឲ្យ​កើតទុក្ខ​ទេ​ឬ។ អើ។ សទ្ទ​តណ្ហា។បេ។ គន្ធ​តណ្ហា។បេ។ រស​តណ្ហា។បេ។ ផោដ្ឋព្វ​តណ្ហា ជា​លោភៈ មិនមែន​ជា​ហេ​តុ​នំា​ឲ្យ​កើតទុក្ខ​ទេ​ឬ។ អ្នក​មិន​គួរ​ពោល​យ៉ាងនេះ​ទេ។បេ។
 [១១៦] រូប​តណ្ហា ជា​លោភៈ ជា​ហេ​តុ​នំា​ឲ្យ​កើតទុក្ខ​ឬ។ អើ។ ធម្ម​តណ្ហា ជា​លោភៈ ជា​ហេ​តុ​នំា​ឲ្យ​កើតទុក្ខ​ដែរ​ឬ។ អ្នក​មិន​គួរ​ពោល​យ៉ាងនេះ​ទេ។បេ។ សទ្ទ​តណ្ហា។បេ។ ផោដ្ឋព្វ​តណ្ហា ជា​លោភៈ ជា​ហេ​តុ​នំា​ឲ្យ​កើតទុក្ខ​ឬ។ អើ។ ធម្ម​តណ្ហា ជា​លោភៈ ជា​ហេ​តុ​នំា​ឲ្យ​កើតទុក្ខ​ដែរ​ឬ។ អ្នក​មិន​គួរ​ពោល​យ៉ាងនេះ​ទេ។បេ។
 [១១៧] ធម្ម​តណ្ហា មិនមែន​ជា​ហេ​តុ​នំា​ឲ្យ​កើតទុក្ខ​ទេ​ឬ។ អើ។ ក្រែង​ព្រះមានព្រះភាគ​ទ្រង់​ត្រាស់​ថា តណ្ហាណា ជា​ធម្មជាតិ​តាក់តែង​ភព​ថ្មី ប្រកបដោយ​តម្រេ​កខ្លំា​ង ត្រេកត្រអាល​ក្នុង​អា​រម្ម​ណ៍​នោះៗ គឺ​កាមតណ្ហា ភវតណ្ហា វិភវ​តណ្ហា ពាក្យ​ដូច្នេះ មាន​ក្នុង​ព្រះ​សូត្រ​ឬ។ អើ។ ព្រោះហេតុនោះ អ្នក​មិន​គួរ​ពោល​ថា ធម្ម​តណ្ហា ជា​ហេ​តុ​នំា​ឲ្យ​កើតទុក្ខ​ទេ។
ថយ | ទំព័រទី ៦៥ | បន្ទាប់